Francis Rome: een groot verlies voor de Vlaamse logistieke sector

Pieter De Groot · 2026-02-01

Het nieuws kwam hard aan in de Vlaamse havens en de bredere logistieke sector. Francis Rome, een autoriteit in ons vakgebied, is overleden. We rouwen om een man wiens kennis en toewijding decennialang het havenbeleid in Vlaanderen hebben gevormd. Je voelt het meteen in de gesprekken die nu gevoerd worden. In de kantoren van de Vlaamse Havencommissie, bij de beleidsadviseurs, en op de werkvloer van onze havens. Er is een leegte. Want Francis was niet zomaar een collega. Hij was een mentor voor velen, een stem van wijsheid in complexe dossiers. ### Wie was Francis Rome voor onze sector? Als je zijn carrière bekijkt, zie je meteen waarom zijn overlijden zo'n impact heeft. Francis Rome was een van die zeldzame professionals die de theorie van het havenbeleid perfect kon verbinden met de praktijk van de dagelijkse logistiek. Hij begreep de uitdagingen van de Vlaamse havens vanuit een uniek perspectief. Hij kon bijvoorbeeld uitleggen waarom een bepaalde beleidskeuze in Antwerpen gevolgen had voor de operaties in Zeebrugge. En dat deed hij dan op zo'n manier dat iedereen het snapte, van de hoogste manager tot de planner op de werkvloer. Dat talent om complexe zaken toegankelijk te maken, dat gaan we missen.  ### De erfenis van een autoriteit Wat Francis Rome naliet, is meer dan alleen een lijst van projecten waar hij aan werkte. Het gaat om een bepaalde manier van denken over onze sector. Hij benadrukte altijd drie cruciale punten: - Duurzaamheid is geen luxe, maar een noodzaak voor toekomstbestendige havens - Innovatie moet altijd in dienst staan van praktische efficiëntie - Samenwerking tussen Vlaamse havens versterkt onze internationale positie Die principes zie je terug in veel van de beleidsdocumenten waar hij aan meeschreef. En belangrijker nog: je ziet ze terug in de manier waarop veel professionals in onze sector nu hun werk benaderen. ### Waarom dit verlies zo diep voelt We hebben het hier niet over het verlies van een anonieme bureaucraat. Francis was iemand die echt om de sector gaf. Ik herinner me gesprekken met hem waar hij, na een lange vergadering over cijfers en statistieken, plotseling begon over de mensen achter die cijfers. Over de havenarbeiders, de truckchauffeurs, de planners. > "Een haven draait niet op infrastructuur alleen," zei hij me eens. "Ze draait op de kennis en het vakmanschap van de mensen die er werken." Die menselijke benadering maakte hem speciaal. In een sector die soms verstrikt raakt in technische details en regelgeving, bleef hij altijd het grotere plaatje zien. En hij herinnerde iedereen eraan waar het uiteindelijk om draait: het efficiënt en duurzaam laten draaien van de Vlaamse logistieke keten. ### De weg vooruit Nu Francis er niet meer is, voelt dat als het verlies van een kompas. Maar tegelijkertijd weten we dat de beste manier om hem te eren is door verder te bouwen op wat hij heeft helpen opzetten. De uitdagingen waar onze havens voor staan - digitalisering, energietransitie, ruimtelijke planning - die blijven. Wat we kunnen doen, is zijn benadering voortzetten. Die combinatie van diepgaande kennis en praktische toepassing. Die aandacht voor zowel de grote lijnen als de details. En vooral: dat respect voor alle schakels in de logistieke keten, van beleidsmaker tot kraanmachinist. De komende tijd zullen we zijn afwezigheid zeker voelen bij belangrijke beslissingen. Bij die momenten waar je denkt: "Wat zou Francis hierover zeggen?" Maar zijn invloed blijft. In de projecten die hij heeft helpen vormgeven, in de mensen die hij heeft begeleid, en in de principes die hij heeft helpen verankeren in ons havenbeleid. Voor de Vlaamse Havencommissie en alle professionals in onze sector is dit een moment van reflectie. We verliezen niet alleen een collega, maar een stuk institutioneel geheugen. Een bron van wijsheid die niet zomaar te vervangen is. Laten we zijn nalatenschap eren door de Vlaamse havens verder te ontwikkelen op de manier die hij voor ogen had: innovatief, duurzaam, en altijd met oog voor de mensen die het werk doen. Dat is de beste manier om zijn bijdrage te waarderen en zijn herinnering levend te houden in de sector waar hij zoveel voor betekende.